اثربخشی آموزش ذهنیت سازی بر کاهش فرسودگی همدلانه ناشی از ترومای ثانویه و بهبود تنظیم هیجان در پرستاران بخش مراقبت های ویژه
محل انتشار: مجله دانشکده پزشکی مشهد، دوره: 69، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 168
فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_MJMS-69-3_004
تاریخ نمایه سازی: 1 تیر 1405
چکیده مقاله:
زمینه و هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش ذهنیت سازی (Mentalization-Based Training) بر کاهش فرسودگی همدلانه و بهبود تنظیم هیجان در پرستاران ICU انجام شد.روش کار: این مطالعه یک کارآزمایی نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل همراه با پیگیری سه ماهه بود. جامعه پژوهش شامل پرستاران ICU بیمارستان های تهران بود که از میان آن ها ۴۰ نفر به صورت تصادفی در دو گروه مداخله (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. پس از حذف ۵ نفر ، ۳۵ شرکت کننده (۱۶ نفر در گروه مداخله و ۱۹ نفر در گروه کنترل) مطالعه را تکمیل کردند. گروه مداخله طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش های ذهنیت سازی را دریافت کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه فرسودگی همدلانه (CFI) و پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ) جمع آوری و با روش تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر (Repeated Measures ANOVA) تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش ذهنیت سازی تاثیر معناداری بر کاهش نمرات فرسودگی همدلانه (شامل ترومای ثانویه و خستگی همدلی) و بهبود استراتژی های تنظیم هیجان داشت. در مرحله پس آزمون، نمره کل فرسودگی همدلانه در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت (F=۱۸.۵۲, P<۰.۰۰۱) و نمرات بازارزیابی شناختی افزایش (F=۲۲.۱۵, P<۰.۰۰۱) و سرکوب بیان کاهش یافت (F=۱۵.۴۸, P<۰.۰۰۱). این اثرات در مرحله پیگیری سه ماهه نیز پایداری خود را حفظ کردند.نتیجه گیری: آموزش ذهنیت سازی به عنوان یک مداخله ساختاریافته و کارآمد، می تواند با تقویت مرزبندی عاطفی و بهبود تنظیم هیجان، از فرسودگی همدلانه پرستاران ICU جلوگیری کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهرا رحیمی راد
گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
حانیه عباسی
گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم و فناوری های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول).
فاطمه رزاقی
گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم و فناوری های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
زهرا کلهر
گروه مشاوره، دانشکده علوم انسانی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
زهرا سادات محسنی نیا
گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی،واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :