بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACES) در پیش بینی شدت لکنت زبان بزرگسالان

مقدمه:  لکنت زبان یکی از اختلالات ارتباطی پیچیده است که تحت تاثیر تعامل عوامل زیستی، روان شناختی و محیطی قرار دارد. پژوهش های اخیر نشان می دهند که تجارب نامطلوب دوران کودکی می توانند نقش مهمی در شکل گیری الگوهای هیجانی، شناختی و عصبی ایفا کرده و پیامدهای پایداری در بزرگسالی به همراه داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و شدت لکنت زبان در بزرگسالان دارای لکنت انجام شد.روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی بوده و نمونه پژوهش شامل ۳۴ بزرگسال دارای لکنت زبان هست که به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق پرسش نامه های آنلاین انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACE) و پرسش نامه نیمرخ خودارزیابی گفتار (WASSP) است . داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با بهره گیری از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند.نتایج: نتایج نشان داد بین نمره کل ACE و شدت لکنت زبان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۱). همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که تجارب نامطلوب دوران کودکی قادر است حدود ۲۳ درصد از واریانس شدت لکنت زبان را پیش بینی کند.نتیجه گیری: یافته های این پژوهش حاکی از آن است که تجارب آسیب زای هیجانی و خانوادگی دوران کودکی می توانند نقش معناداری در تشدید ابعاد هیجانی، شناختی و رفتاری لکنت در بزرگسالی داشته باشند. بر این اساس، توجه همزمان به عوامل تنظیم هیجان توام با تحول در کنار مداخلات گفتاردرمانی می تواند به طراحی رویکردهای درمانی جامع تر و موثرتر برای افراد دارای لکنت منجر شود.

کلیدواژه ها:

لکنت زبان ، تجارب نامطلوب دوران کودکی ، شدت لکنت ، تنظیم هیجان