هم افزایی ضدمیکروبی داروهای ضدافسردگی و آنتی بیوتیک ها: مکانیسم ها و ملاحظات ایمنی

مقاومت در برابر عوامل ضدمیکروبی تهدیدی جدی برای سلامت عمومی جهانی محسوب می شود و نیازمند توسعه فوری راهبردهای درمانی جدید برای مقابله با پاتوژن های مقاوم به دارو است. داروهای ضدافسردگی که به طور سنتی برای درمان اختلالات افسردگی به کار می رفته اند، اخیرا به دلیل ویژگی های داروشناسی چندگانه خود که شامل فعالیت های ضدمیکروبی، ضدسرطانی و ضدالتهابی است توجه قابل توجهی در حوزه تحقیقات دارویی غیرآنتی بیوتیکی به خود جلب کرده اند. افزون بر فعالیت های ضدمیکروبی مستقیم، مطالعات اخیر نشان داده اند که این داروها می توانند به عنوان عوامل کمکی، اثربخشی آنتی بیوتیک های متداول را در برابر باکتری های مقاوم افزایش دهند. این اثر هم افزا به ویژه در ترکیب با آنتی بیوتیک هایی نظیر کینولون ها، آمینوگلیکوزیدها، کارباپنم ها، تتراسایکلین ها، پلی میکسین B و سولفونامیدها در مقابله با باکتری هایی چون سودوموناس آئروژینوزا، اسینتوباکتر بومانی، کلبسیلا پنومونیه، اشریشیا کلی، هلیکوباکتر پیلوری، استافیلوکوکوس اورئوس و گونه های انتروکوکوس اثبات شده است. مکانیسم های این اثرات به نظر می رسد به مهار پمپ های خروجی باکتریایی، مهار رشد و تکثیر ارگانیسم، فعالیت ضد بیوفیلمی و اختلال در یکپارچگی غشای سلولی مربوط باشد. با این حال، مصرف داروهای ضدافسردگی می تواند موجب برهم خوردن تعادل میکروبی روده و افزایش مقاومت آنتی بیوتیکی شود. همچنین پایداری آن ها در محیط زیست و ورود به زنجیره غذایی، نگرانی هایی در مورد سلامت انسان و اکوسیستم ایجاد کرده است. این مقاله به بررسی اثرات هم افزای ضدباکتریایی و مکانیسم های مهارکننده های انتخابی داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (TCAs) و مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، و مهارکننده های بازجذب سروتونین-نوراپی نفرین (SNRIs) در ترکیب با آنتی بیوتیک ها و چالش های زیست محیطی و ایمنی آن ها می پردازد.

کلیدواژه ها:

داروهای ضد افسردگی ، آنتی بیوتیک ها ، پاتوژن های مقاوم به دارو