ویژگی های روانسنجی و ساختار شبکه و عناصر مرکزی نسخه ی فارسی مقیاس تجربه ی همدلانه

مقدمه: همدلی، یکی از مفاهیم بنیادی در شناخت اجتماعی است که از دو مولفه ی اصلی تجربه ی نیابتی و درک شهودی هیجان های دیگران تشکیل می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های روان سنجی و ساختار شبکه ای مقیاس تجربه ی همدلانه در نمونه ی ایرانی بود.روش ها: این پژوهش توصیفی– تحلیلی در سال ۱۴۰۴، در شهر تهران بر روی ۲۶۰ نفر از بزرگسالان (۲۱۰ زن و ۵۰ مرد) که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، انجام گرفت. نسخه ی فارسی مقیاس همراه با مقیاس های همدلی اساسی، پرخاشگری و مشکلات بین فردی اجرا شد. روایی سازه با تحلیل عاملی تاییدی و روایی ملاک همزمان و واگرای مقیاس از طریق همبستگی با ابزارهای مرتبط بررسی شد. پایایی مقیاس با آلفای کرونباخ، بازآزمایی و اعتبار مرکب ارزیابی گردید.یافته ها: نتایج تحلیل عاملی تاییدی نشان دهنده ی برازش مناسب مدل دو عاملی شامل تجربه ی نیابتی و درک شهودی بود. همبستگی های معنادار با مقیاس های ملاک، روایی همزمان و واگرای مطلوب را تایید کرد. آلفای کرونباخ کل مقیاس ۰/۹۳۱ و ضرایب اعتبار مرکب عوامل به ترتیب ۰/۸۸ و ۰/۹۲ گزارش شد. همچنین میانگین واریانس استخراج شده بالاتر از حد قابل قبول (۰/۵) بود که روایی همگرای عوامل را نشان داد. تحلیل شبکه ای بیانگر روابط مثبت بین اغلب گویه ها و وجود چند پیوند قوی تر و نیز تعداد محدودی گویه ی مستقل بود.نتیجه گیری: یافته ها نشان داد، نسخه ی فارسی مقیاس تجربه ی همدلانه ابزاری معتبر و پایا برای سنجش همدلی در جمعیت ایرانی است. این مقیاس در تمامی رشته ها و حوزه هایی که ماهیت آن ها مبتنی بر روابط انسانی، تعامل بین فردی و فهم هیجانی است، قابلیت استفاده پژوهشی و بالینی دارد.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، مقیاس تجربه ی همدلانه ، همدلی عاطفی ، همدلی شناختی