تاثیر هشت هفته تمرین عملکردی با شدت بالا بر آسیب عضلانی ناشی از فعالیت شدید در دانشجویان دانشگاه افسری امام علی(ع)

مقدمه: آسیب های سیستم اسکلتی- عضلانی از رایج ترین آسیب هایی هستند که دانشجویان افسری با آن مواجه می شوند. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات عملکردی با شدت بالا بر برخی شاخص های آسیب سلولی در دانشجویان افسری دانشگاه امام علی(ع) است. روش: در این پژوهش نیمه تجربی ۴۵ نفر از دانشجویان افسری طور تصادفی انتخاب و به سه گروه ۱۵ نفری HIIT، HIFT و MICT تقسیم شدند. هر سه پروتکل HIIT (مبتنی بر دویدن با شدت ۸۰ تا ۹۰ درصد ضربان قلب بیشینه ) و HIFT (مبتنی بر حرکات عملکردی با وزن بدن با شدت ۸۰ تا ۹۰ درصد ضربان قلب بیشینه) و MICT (دویدن با شدت متوسط ۵۰ تا ۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه) به مدت ۸ هفته، ۳ روز در هفته و به مدت ۳۰ دقیقه انجام شد . قبل و بعد از آزمون رسیدن به خستگی (تردمیل آستراند) خونگیری انجام شد و سطوح فاکتور های کراتین کیناز و لاکتات دهیدروژناز به روش الایزا اندازه گیری شد. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل واریانس ۲×۲ با آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.نتایج: یافته های این پژوهش نشان داد HIFT، HIIT و MICT به ترتیب سطوح کراتین کیناز(۶۲/۱۳، ۲۰/۱۰ و ۸۹/۴%) و لاکتات دهیدروژناز(۶۸/۱۸، ۲۸/۱۵ و ۵۲/۱۲% ) را کاهش داد. همچنین HIFT در کاهش شاخص های آسیب عضلانی موثر-تر از گروه HIIT و MICT بود.نتیجه گیری: تمرینات عملکردی با شدت بالا می تواند در کاهش آسیب سلولی عضله موثرتر باشد ، بنابراین برای دانشجویان افسری که نیاز به آمادگی جسمانی بالایی دارند، مناسب تر است.

کلیدواژه ها:

لاکتات دهیدروژناز ، کراتین کیناز ، فعالیت ورزشی تناوبی با شدت بالا ، آسیب عضلانی