تناسبات در طراحی میان افزا، معیار پیوند دهنده بنای نو و کهنه

تاکنون در سطوح مختلف راهبردهای میان افزایی به تناسب در مقیاس های بزرگتر و بافت های تاریخی اشاره شده، اما تمرکز بر تناسبات بنای نو همجوار با تک بنای قدیمی مغفول مانده. به عبارتی ساختارهای نو تناسب همنشینی با ارزش های بناهای قدیمی تر از خود را از دست داده اند. در رویکرد میان ­افزا، بنای جدید ناگزیر بر بناهای ارزشمند اطراف خود تاثیر می­ گذارد و خود را نه در تقابل، بلکه در ارتباط موثر با بنای قدیمی ­تر از خود می­ بیند. عدم توجه به این موضوع باعث ناموزون شدن سیمای کلی شهر و کاهش تدریجی هویت بنای ارزشمند می­ شود. هدف پژوهش، دریافت ساختار معماری جدید متناسب با ساختار های موجود می­ باشد و به دنبال پاسخ این سوال است ­که کدام­یک از ابعاد تناسبات در طراحی میان­ افزا نقش­ انگیز­تر می­ باشد؟ به این منظور، پس از بررسی پیشینه­ و ادبیات پژوهش، مولفه­ ی تناسبات از مجموعه­ ی مقیاس در راهبردهای میان ­افزایی استخراج و در چهار معیار کلی «تناسبات کالبدی»، «تناسبات عملکردی»، «تناسبات انسانی» و «تناسبات زیبایی­شناختی» مورد پژوهش قرار­گرفت. سپس از روش ­های تصمیم ­گیری چندمعیاره (Ahp و Topsis) جهت تحلیل داده ­های بدست آمده توسط ۱۵ پرسشنامه، از متخصصین، کارشناسان و اساتید معماری و مرمت پرسش گری شد و با روش تحلیلی-توصیفی میزان تاثیر تناسبات در طراحی میان­ افزا مشخص شدند. نهایتا، تناسبات عملکردی با وزن ­نهایی (۰.۱۳۱) به عنوان موثرترین راهبرد طراحی ساختار جدید در کنار بنای ارزشمند (نمونه موردی کارخانه آردکوبی شهر رشت) نتیجه شد. از دیدگاه پژوهش، هماهنگی بین کاربری و عملکرد بنای جدید با بنای ارزشمند، نقش مهمی در موفقیت طرح میان­ افزا ایفا می­ کند.

کلیدواژه ها:

Infill ، Scale ، proportions ، Old buildings ، new structures. ، میان افزایی ، مقیاس ، تناسبات ، بناهای قدیم ، ساختارهای جدید