بررسی و تبیین نقش شهید سلیمانی در محور مقاومت بر اساس نظریه الگوسازی ترکیبی

شهید سلیمانی به عنوان یکی از فرماندهان محور مقاومت، نقش خطیری را در تقویت این جریان به عنوان مهم ترین گفتمان کنشگر و فعال در منطقه غرب آسیا ایفا کرده است. نقش فعال، اثرگذار و قدرت فرماندهی شهید سلیمانی در محور مقاومت، ضمن افزایش سطح عملکرد این جریان، باعث بی اثر شدن یا کم اثر شدن راهبردهای محور مخالف در سطح منطقه یعنی محور غربی-عربی-عبری شده است. نقش و سطح بازیگری شهید سلیمانی در محور مقاومت نه در قالب یک مولفه یا بعد، بلکه خود را در چندین مولفه نمایان ساخت. به همین دلیل در طول دهه های اخیر محور مقاومت با حفظ دال های مرکزی و ارزش های اولیه، توانسته بازیگران ملی و فرو ملی مختلفی را در سطح منطقه با اهداف خود همراه سازد. ازاین رو در بررسی دلایل افزایش قدرت و سطح کنشگری محور مقاومت و تغییر رویکرد این محور از بازیگر منفعل به بازیگر فعال، باید به نقش فرماندهان آن وشخص شهید سلیمانی به عنوان یکی از برجسته ترین فرماندهان این محور توجه بیشتری شود. پژوهش کنونی به دنبال پاسخگویی به این سوال است که شهید سلیمانی در چه ابعاد و مولفههایی محور مقاومت را تقویت کرد؟ یافته های پژوهش که با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با بهره برداری از داده ها و منابع کتابخانه ای فراهم شده، گویای این حقیقت است که شهید سلیمانی در سطوح مختلف کلان و خرد و در ابعاد ذهنی و عینی یعنی در چهار مولفه مهم و اساسی بر تقویت محور مقاومت اثرگذار بوده است.

کلیدواژه ها:

محور مقاومت ، شهید سلیمانی ، قدرت نرم ، الگوسازی ترکیبی ، گفتمان سازی منطقه ای