بررسی اثربخشی آموزش استفاده از توانمندی های منش بر استرس شغلی و عملکرد شغلی

روان شناسی مثبت باتاکیدبر پرورش نقاط قوت و تاب آوری، چارچوبی نوین برای ارتقای بهزیستی و عملکرد در محیط های کاری فراهم می آورد، اما شواهد تجربی درمورد اثربخشی آموزش مبتنی بر توانمندی های منش در سازمان ها هنوز محدود است. هدف این پژوهش، بررسی اثر آموزش استفاده از توانمندی های منش بر متغیرهای استرس شغلی و عملکرد شغلی میان کارکنان یک شرکت نیمه صنعتی در سال ۱۴۰۴ ۱۴۰۳ بود که ۴۰ نفر از کارکنان آنجا به صورت تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. طرح پژوهش، شبه آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود و افراد نمونه به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. مداخله شامل سه جلسه آموزشی گروهی و ۲۱ روز فعالیت میدانی برای تمرین عملی توانمندی ها بود. ابزارهای مورداستفاده شامل پرسشنامه های ارزش های فعال در عمل، استرس شغلی اسیپو و عملکرد شغلی پترسون بود. داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره با اندازه گیری های مکرر تجزیه وتحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در ترکیب خطی متغیرهای وابسته مشاهده شد. همچنین تحلیل های تک متغیره برای متغیرها به تفصیل نشان دادند که استرس شغلی گروه آزمایش کاهش معناداری داشته است؛ در عملکرد شغلی بهبود قابل توجه و معناداری نشان داد. همچنین، تحلیل های مقایسه های زمانی نشان دهنده پایداری معنادار اثرات مثبت مداخله بر استرس شغلی و عملکرد شغلی در طول زمان بودند. این یافته ها نشان می دهد آموزش توانمندی های منش می تواند به عنوان رویکردی عملی برای ارتقای سلامت روانی و بهبود عملکرد شغلی کارکنان به کار رود و نوآوری پژوهش حاضر در ترکیب آموزش نظری با تمرین های میدانی در محیط واقعی کار است که شواهدی تازه برای کاربرد سازمانی این مداخلات فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

توانمندی های منش ، استرس شغلی ، عملکرد شغلی