اثربخشی مداخله ذهن آگاهی بر افکار خودکشی و هم جوشی فکر_عمل در مبتلایان به اختلال دوقطبی

زمینه: اختلال دوقطبی، نوعی اختلال خلقی مزمن و عودکننده است که بر عملکرد اجتماعی و شغلی فرد تاثیرگذار است. هدف از انجام این پژوهش تعیین اثربخشی مداخله ذهن آگاهی بر افکار خودکشی و هم جوشی فکر-عمل در مبتلایان به اختلال دوقطبی بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی و به شیوه پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بوده است. جامعه آماری پژوهش، کلیه بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر گرگان در سال ۱۴۰۱ بودند. تعداد ۳۴ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۷ نفر)، به صورت تصادفی قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان ذهن آگاهی قرار گرفت و گروه کنترل تا پایان پژوهش، درمان روانشناختی دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه های افکار خودکشی بک (۱۹۷۹) و هم جوشی فکر_عمل راچمن و شافران (۱۹۸۸) بود. از آزمون پارامتریک تحلیل کواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS برای تحلیل آماری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد مداخله ذهن آگاهی اثر معناداری بر افکار خودکشی (۶۱/۰ =η۲، ۰۰۱/۰ P<،۷۳/۴۷ =(۱)F) و مولفه های هم جوشی فکر و عمل شامل مولفه­های هم جوشی اخلاقی (۷۲/۰ =η۲، ۰۰۱/۰ P<، ۳۸/۸۱ =(۱)F)، هم جوشی برای دیگران (۳۶/۰ =η۲، ۰۰۱/۰ P<، ۸۳/۱۷ =(۱)F) و هم جوشی برای خود(۵۶/۰ =η۲، ۰۰۱/۰P<، ۱۲/۴۰ =(۱)F) داشت. نتیجه گیری: بر این اساس می توان نتیجه گرفت که مداخله ذهن آگاهی منجر به کاهش افکار خودکشی و هم جوشی فکر-عمل در مبتلایان به اختلال دوقطبی شد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، افکار خودکشی ، هم جوشی فکر_عمل ، اختلال دوقطبی