اثر سه نوع مکمل بافری بر عملکرد رشد، تخمیر و برخی فراسنجه های خونی بره های پرواری مهربان

چکیدهسابقه و هدف : در بره های پرواری اسیدوز سبب کاهش ماده خشک مصرفی و عملکرد رشد خواهد شد. بافرهای افزودنی به خوراک یکی از ابزارهای کنترل اسیدیته شکمبه به ویژه در بره های پرواری و دام های پرتولید می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر سه نوع مکمل بافری بر عملکرد رشد و خوراک مصرفی، تخمیر شکمبه، اسیدیته شکمبه، جمعیت پروتوزوآ و فراسنجه های خونی در بره های پرواری با جیره ۷۰ درصد کنسانتره بود. مواد و روش ها: این آزمایش با استفاده از ۱۸ راس بره پرواری نژاد مهربان (۱ ±۲۹ کیلو گرم،۳ ماهه) در قالب یک طرح کاملا تصادفی با سه گروه و شش تکرار در یک دوره ۷۵ روزه اجرا شد. گروه های آزمایشی شامل: گروه شاهد (بافر سدیم بی کربنات)، گروه رومینوبافر (ترکیبی سنتز شده: بیکربنات سدیم، بنتونیت سدیم، اکسید منیزیم، انیسون، سیر و رزماری) و گروه بافر تجاری بهدام رشد خراسان بود. صفات مورد مطالعه در دام زنده عملکرد رشد (وزن اولیه، وزن آخر دوره، افزایش وزن روزانه، ضریب تبدیل و ماده خشک مصرفی)، تخمیر شکمبه (pH، نیتروژن آمونیاکی، اسیدهای چرب فرارکل)، جمعیت پروتوزآیی و فراسنجه های خونی (بیوشیمیایی و آنزیم های خونی) بره های پرواری بررسی شد. همچنین به روش برون تنی فراسنجه های تولید گاز و گوارش پذیری آزمایشگاهی نیز مطالعه شد.یافته ها: نتایج نشان داد سه نوع مکمل بافری از لحاظ میانگین افزایش وزن روزانه و مصرف ماده خشک بره های پرواری با یکدیگر تفاوت معنی داری نداشتند (۵/۰P>). شاخص اسیدیته شکمبه، نیتروژن آمونیاکی و اسیدهای چرب فرار کل در سه نوع بافری در دو دوره روز ۳۰ و ۶۰ ثابت و بدون تغییر بود (۵/۰P>). قابلیت هضم برون تنی و گاز کل تولیدی گروه دوم (مکمل بافری رومینو بافری) نسبت به دو گروه دیگر کاهش معنی داری نشان داد (۵/۰P<). در حالی که دام های مصرف کننده بافرتجاری بهدام رشد مشابه گروه شاهد بود. جمعیت پروتوزوآیی در هر دو تیمار رومینوبافر و بهدام رشد نسبت به گروه شاهد کاهش داشت (۰۵/۰>P). جمعیت کل پروتوزآ در بره های مصرف کننده بافر بهدام رشد نسبت به دو گروه دیگر نیز کاهش معنی داری نشان داده است (۰۵/۰>P). بره های مصرف کننده بافر بهدام رشد در مقایسه با بره های دو گروه دیگر، غلظت گلوکز خون کمتری داشتند و غلظت تری گلیسیرید خون در دام های مصرف کننده رومینو بافری نسبت به گروه شاهد (بی کربنات سدیم) کاهش یافتند (۰۵/۰>P). آنزیم های آلانین ترانسفراز هر دو گروه رومینو بافر و بهدام رشد نسبت گروه شاهد (بی کرینات سدیم) افزایش ولی آسپارتات آمینو ترانسفراز در گروه تیمار رومینوبافری نسبت به دو گروه دیگر کاهش نشان داد(۰۵/۰> P) . نتیجه گیری: استفاده از این بافرها در جیره پرواری با افزایش کنسانتره تا سطح ۷۰ درصد جیره، سبب کنترل و جلوگیری از کاهش اسیدیته شکمبه کمتر از شش شد. با توجه رشد روزانه و رشد کل مشابه هر سه گروه بره؛ با لحاظ کردن قیمت هر کیلوگرم بافری؛ استفاده از بافری که قیمت مناسب تری دارد، توصیه می شود. واژه های کلیدی: اسیدهای چرب فرار، بافر، بره پرواری، عملکرد رشد، نیتروژن آمونیاکی.

کلیدواژه ها:

واژه های کلیدی: اسیدهای چرب فرار ، بافر ، بره پرواری ، عملکرد رشد ، نیتروژن آمونیاکی