تبیین مولفه های مرتبط با بی ثباتی ازدواج بر اساس صمیمیت زناشویی و کیفیت رابطه والدین با نقش واسطه گری هوش اخلاقی

زمینه: ازدواج نقش به سزایی در سلامت روانی و اجتماعی افراد دارد، اما افزایش نرخ طلاق، لزوم بررسی عوامل مرتبط با پایداری ازدواج را نشان می دهد. پژوهش حاضر، با هدف تبیین مولفه های مرتبط با بی ثباتی ازدواج بر اساس صمیمیت زناشویی و کیفیت رابطه والدین با نقش واسطه گری هوش اخلاقی انجام شده است. روش: این پژوهش به روش توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زوجین شهر تهران بود که از بین مناطق ۲۲ گانه آن، مناطق ۱۷، ۱۸ و ۱۹ در سال ۱۴۰۴ به طور تصادفی انتخاب و از میان آن ها ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای بررسی شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس صمیمیت واکر و تامپسون(۱۹۸۳)، پرسشنامه کیفیت رابطه والد-فرزند فاین و همکاران(۱۹۸۵)، شاخص عدم ثبات زناشویی ادواردز و همکاران(۱۹۸۷) و پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل(۲۰۰۵) بود. داده های به دست آمده بر اساس مدل یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار های SPSS و Smart Pls تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که صمیمیت زناشویی و کیفیت رابطه والدین به طور مستقیم و معنادار بر بی ثباتی ازدواج اثر منفی دارند. همچنین، هوش اخلاقی نقش واسطه گری معناداری در رابطه بین صمیمیت زناشویی، کیفیت رابطه والدین و بی ثباتی ازدواج ایفا کرد. شاخص های روایی و پایایی مدل در سطح قابل قبول قرار داشتند و برازش مدل نیز تایید شد. نتیجه گیری: نتایج  نشان دادند که افزایش سطح صمیمیت زناشویی و بهبود کیفیت رابطه والدین، همراه با تقویت هوش اخلاقی زوجین، می تواند به کاهش بی ثباتی ازدواج کمک کند. این یافته ها می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی موثر در حوزه خانواده باشد.

کلیدواژه ها:

Marital Instability ، Marital Intimacy ، Parental Relationship Quality ، Moral Intelligence ، بی ثباتی ازدواج ، صمیمیت زناشویی ، کیفیت رابطه والدین ، هوش اخلاقی.