مصرف، زندگی روزمره و بیگانگی در محله ۲۲ بهمن کرمانشاه

مقاله حاضر، نقش مصرف در زندگی روزمره ساکنان محله ۲۲ بهمن در کلان شهر کرمانشاه را بررسی کرده است. رویکرد نظری مقاله، مبتنی بر نظریه هانری لوفور درباره زندگی روزمره و مصرف بوده و روش پژوهش، مردم نگاری است. فنون گردآوری داده نیز شامل مشاهده مستقیم و مصاحبه بوده است. با ۲۵ نفر از ساکنان محله به شیوه نمونه گیری نظری، مصاحبه عمیق انجام شد. یافته های مقاله نشان می دهند که ساخت محله ۲۲ بهمن، در اوایل دهه ۱۳۴۰ خورشیدی در شمال شهر کرمانشاه آغاز شده و اکنون یکی از برخوردارترین محله های شهر است. از میانه دهه ۱۳۵۰، فضاهای مصرف پیشین که در شهر کهن قرار داشتند، به تدریج به این محله منتقل شدند و اکنون به یکی از پررونق ترین فضاهای مصرفی شهر تبدیل شده اند. ۵۶۵ مغازه در بر خیابان های محله وجود دارد که ۵۶۰ مورد آن ها، کاربری مصرفی دارند. افزون براین، «خیابان برق» نیز به محلی برای نمایش اتومبیل های لوکس تبدیل شده است که از ساعت ۷ بعدازظهر تا پاسی از شب فعالیت دارد. در چنین شرایطی، خرده نظام های آشپزی، مد، خودرو، گردشگری، و تبلیغات، بستر مناسبی را برای مصرف گرایی فراهم کرده و از طریق «ازمدافتادگی» و خیال، ناپایداری را در بطن کالاهای مصرفی جای می دهند. افراد، پیوسته در جست وجوی دستیابی به کالاهای مصرفی تازه و نوظهور هستند و این وضعیت، همواره آنان را به سوی هماهنگی با معیارهای ایدئال مصرف سوق می دهد. به نظر آنان، این سازوکار تغییر اجتماعی است. خرده نظام ها و سازوکارهای درونی آن، خلاقیت و خوداتکایی فرد را نشانه می گیرد؛ زیرا، سعادت فرد نه در خودبنیادی، همبستگی اجتماعی، و تعاملات انسانی، بلکه در دستیابی به کالاهای مصرفی است که همواره از مد می افتند. بسیاری از مصرف کنندگان، به سرنوشت فرودستان و حاشیه نشینان شهر کم توجه هستند.

کلیدواژه ها:

ازمدافتادگی ، بیگانگی ، خیال پردازی ، زندگی روزمره ، کرمانشاه ، مصرف