ارزیابی وضعیت پژوهشی اعضای هیئت علمی و مشمولین رکود علمی دانشگاه علوم پزشکی مازندران

توجه به ارتقای علمی اعضای هیئت علمی از اهمیت بسیار بالایی در دانشگاه ها برخوردار است، زیرا بیتوجهی به آن میتواند منجر به رکود علمی اعضای هیئت علمی و افت انگیزه آنان شود. در آیین نامه وزارت بهداشت، مصادیق رکود علمی اعضای هیئت علمی را ترفیع نگرفتن در ۳ سال متوالی، یا در ۴ سال متناوب و ارتقا نیافتن به مرتبه بالاتر در مدت زمان تعیینشده مطرح شده است. ازآنجاکه مهم ترین عامل موثر بر رکود علمی در مطالعات پیشین، عامل پژوهش شناسایی شد، بنابراین، مطالعه حاضر با هدف ارزیابی وضعیت پژوهشی اعضای هیئت علمی و مشمولان رکود علمی در دانشگاه علوم پزشکی مازندران صورت گرفته است. این مطالعه از نوع هدف کاربردی و با روش توصیفی پیمایشی به ارزیابی وضعیت پایان نامه ها در ۵ سال اخیر، از سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۱، پرداخته است. در این مطالعه به صورت سرشماری به بررسی تمامی فعالیت های پژوهشی همه اعضای هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مازندران، که ۵۴۶ نفر بودند، پرداخته شد. داده ها جمع آوری شد و یافته ها با آمار توصیفی و فراوانی و درصد گزارش شد. یافته های این مطالعه نشان داد ۷/۴۶ درصد از پژوهش های اعضای هیئت علمی منتهی به مقاله شد که این میزان در مشمولان رکود علمی ۵/۴۱ درصد بوده است. همچنین مشخص شد بالاترین آمار رکود علمی در استادیارانی است که موفق نشده اند در ۸ سال گذشته به رتبه دانشیاری ارتقا یابند. در این مطالعه مشخص شد مشمولان رکود علمی همانند سایر اعضای هیئت علمی بیش از نیمی از پژوهشهای خود را منتج به مقاله ننمودند. بنابراین، پژوهشگران انجام مطالعات عمیق تر کیفی و ترکیبی را برای شناسایی علل رکود علمی، چالش ها و راهکارهای لازم پیشنهاد کردند.

کلیدواژه ها:

Academic stagnation ، Career promotion ، Faculty members ، Promotion policies ، Research performance. ، رکود علمی ، ارتقای شغلی ، اعضای هیئت علمی ، سیاست های ارتقا ، عمکرد پژوهشی.