کشورداری جغرافیایی: چارچوبی مفهومی برای بازتعریف نسبت جغرافیا و حکمرانی فضایی

با توجه به ضعف در کارآمدی الگوهای متعارف کشورداری و تبدیل آن به یکی از چالش های بنیادین دولت ها در مقیاس های ملی و فراملی، این مقاله با هدف ارائه چارچوبی نوین و فضامحور با عنوان «کشورداری جغرافیایی» طراحی شده است. این چارچوب می کوشد تا مدیریت و اداره کشور را بر پایه درک نظام مند برهم کنش انسان، طبیعت و پدیدارهای ناشی از کنش متقابل آن ها سامان دهد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل مفهومی و بازخوانی انتقادی ادبیات نظری موجود درباره جغرافیا و حکمرانی است. تمرکز پژوهش بر استخراج اصول بنیادین فضایی و بررسی امکان کاربرد آن ها در چارچوبی نظام مند و هماهنگ برای ارتقای مدیریت سرزمین است. یافته ها نشان می دهد که کشورداری جغرافیایی با تاکید بر شش بعد بنیادین فضای جغرافیایی و بهره گیری از رویکرد نظام مند و هماهنگ، می تواند به عنوان چارچوبی کارآمد برای ارتقای حکمرانی فضایی و افزایش اثربخشی مدیریت سرزمین عمل کند. این رویکرد، جایگاه علم جغرافیا را در عرصه های علمی و اجرایی بازتعریف و ظرفیت تحلیل و برنامه ریزی فضایی دولت ها را تقویت می کند. نتیجه تحقیق نشان می دهد که کشورداری جغرافیایی به عنوان یک مدل نوآورانه، امکان غلبه بر محدودیت های الگوهای سنتی مدیریت و ارائه راهبردهای عملی برای بهبود هماهنگی و به سامانی فضا در سطوح ملی و فراملی را فراهم می آورد. این چارچوب می تواند مبنایی برای توسعه سیاست ها و برنامه های فضامحور دولت ها باشد.

کلیدواژه ها:

جغرافیا ، حکمرانی فضایی ، کشورداری ، ساماندهی فضا ، کشورداری جغرافیایی