رشد یاخته مزانشیمی بر داربست الکتروریسی شده پلی (وینیل الکل)/نانولوله های کربنی چنددیواره در شرایط پویا

فرضیه: اجزای اصلی در مهندسی بافت، داربست، سلول ها و عوامل رشد هستند، همچنین، استفاده از واکنشگاه زیستی می تواند با تقلید فیزیولوژیکی، شباهت بیشتری با شرایط بافت، فراهم کند. فرضیه این پژوهش، اثبات اثر افزایشی شرایط پویا بر چسبندگی، رشد و تکثیر یاخته های مزانشیمی کشت شده روی داربست رسانای الکتروریسی شده است.روش ها: داربست های نانوکامپوزیتی بر پایه پلی (وینیل الکل) و نانولوله های کربنی تا ۰.۳ درصد وزنی به روش الکتروریسی تهیه شدند. از تصاویر SEM، برای بررسی آرایش الیاف داربست ها و نیز از آزمون خواص مکانیکی و تخلخل سنجی برای بررسی خواص استفاده شد. برای شبیه سازی شرایط پویا نظیر ضربان قلب، واکنشگاه زیستی خاصی طراحی و ساخته شد. برای بررسی رشد یاخته ای از آزمون آکریدین نارنجی استفاده شد.یافته ها: تصاویر SEM و آزمون تخلخل سنجی، داربست های متشکل از نانوالیاف با قطر ۶۰ تا ۹۰ نانومتر با تخلخل بیش از %۸۰ را نشان داد. با اعمال عملیات گرمایی مقدار جذب آب به کمتر از %۱۰ کاهش یافت و نیز زاویه تماس سطح در بازه ۳۱ تا ۵۷ درجه، قرار گرفت که هر دو بیانگر پایداری ساختاری نمونه ها در محیط های آبی هستند. نتایج آزمون خواص مکانیکی داربست ها، نشان دهنده افزایش مدول داربست ها تا ۲ برابر و کاهش ازدیاد طول در نقطه شکست نسبت به داربست خالص بود. نتایج آزمون زنده مانی یاخته ای، شکل شناسی یاخته ای به کمک SEM و رنگ آمیزی آکریدین نارنجی پس از ۴۸ ساعت، عدم سمیت داربست ها را نشان داد. با مقایسه داربست خالص و داربست های نانوکامپوزیتی، اثر مثبت رسانایی روی رشد و تکثیر یاخته ها قابل مشاهده است. هم چنین مقایسه اثر شرایط پویا و ایستا، نشان داد، داربست های نانوکامپوزیتی در شرایط پویا، چسبندگی و تکثیر یاخته ای بهتری از شرایط ایستا ارائه داده اند. میان تمام داربست ها، داربست دارای %۰.۲ وزنی MWCNT، بهترین عملکرد زیستی را نشان داد.

کلیدواژه ها:

"داربست های نانوکامپوزیتی" ، "سلول های بنیادی مزانشیمی" ، "پلی وینیل الکل" ، "نانولوله های کربنی" ، "شرایط پویا"