تبیین جغرافیای جرم و دلالت های آن برای مدیریت دولتی و رفتار سازمانی

هدف: رشد شتابان شهرنشینی و پیچیدگی های محیطی کلانشهرها، مدیریت امنیت شهری را به چالشی اساسی برای نظام مدیریت دولتی بدل کرده است. این مقاله مروری با هدف تحلیل عمیق رابطه میان عوامل محیطی-کالبدی شهر و توزیع فضایی رفتارهای نابهنجار، به دنبال ارائه چارچوبی برای سیاست گذاری موثر از منظر مدیریت دولتی و رفتار سازمانی است.روش شناسی: پژوهش حاضر با روش مرور نظام مند ادبیات، به سنتز مبانی نظری کلاسیک و یافته های تجربی معاصر در حوزه جرم شناسی محیطی و جامعه شناسی و مدیریت شهری می پردازد.یافته ها: یافته ها نشان می دهد که پارادایم اکولوژی شهری مکتب شیکاگو، به ویژه نظریه «بی سازمانی اجتماعی»، همچنان چارچوب تبیینی قدرتمندی برای درک رابطه محیط و جرم ارائه می دهد. با این حال، پژوهش های نوین با تاکید بر «قانون تمرکز جرم در مکان ها (وایزبرد ، ۲۰۱۵).» تحلیل را از سطح «محله» به «کانون های جرم خیز» خردمقیاس منتقل کرده اند. شواهد تجربی داخلی و خارجی موید آن است که فضا متغیری فعال بوده، اما تاثیر آن به شدت توسط متغیرهای ساختاری-اجتماعی مانند فقر متمرکز و ضعف سرمایه اجتماعی میانجی گری می شود.نتیجه گیری: مدیریت موثر امنیت شهری نیازمند گذار از رویکردهای واکنشی به خط مشی های پیشگیرانه، یکپارچه و مبتنی بر شواهد است که در آن، بهسازی کالبدی با راهبردهای تقویت اجتماعی همراه شود و فرهنگ سازمانی نهادهای متولی (پلیس و شهرداری) به سمت همکاری بین بخشی و کل نگری تغییر یابد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، خط مشی پیشگیری ، جرم ، کانون های جرم خیز ، بی سازمانی اجتماعی