(پذیرش اینترنت اشیا در زنجیره تامین پایدار: ارائه مدلی برای کاهش نرخ شکست کسب وکارهای نوپای کشاورزی )

هدف این پژوهش، طراحی و اعتباریابی مدلی برای پذیرش اینترنت اشیا (IoT) در زنجیره تامین پایدار با هدف کاهش نرخ شکست کسب وکارهای نوپای کشاورزی است. روش تحقیق از نوع آمیخته اکتشافی (کیفی-کمی) بود. در بخش کیفی، با ۱۸ نفر از مدیران ارشد استارتاپ های کشاورزی، صاحب نظران فناوری اینترنت اشیا و اساتید دانشگاهی مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد. داده ها با روش نظریه داده بنیاد (گراندد تئوری) و کدگذاری سه مرحله ای (باز، محوری و انتخابی) تحلیل گردید. در بخش کمی، پرسشنامه ای بر اساس مدل کیفی طراحی و بین ۱۴۲ نفر از بنیان گذاران کسب وکارهای نوپای کشاورزی در استان های اصفهان، فارس و البرز توزیع شد. داده های کمی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد. یافته ها نشان داد که مدل پذیرش IoT در زنجیره تامین پایدار شامل پنج مولفه اصلی: «زیرساخت حسگرهای هوشمند»، «یکپارچگی داده ها در بستر ابر»، «شفافیت زنجیره تامین»، «کاهش ضایعات پس از برداشت» و «مکانیسم های تامین مالی فناورانه» است. نتایج کمی تایید کرد که این مدل قادر است ۵۷ درصد از واریانس کاهش نرخ شکست استارتاپ های کشاورزی را تبیین کند. مهم ترین نتیجه کاربردی پژوهش، ارائه یک نقشه راه برای استقرار تدریجی IoT در زنجیره تامین کشاورزی با اولویت محصولات فسادپذیر است.

کلیدواژه ها:

اینترنت اشیا ، زنجیره تامین پایدار ، کسب وکار نوپای کشاورزی ، کاهش نرخ شکست ، استارتاپ فناور