نگرش معلمان ریاضی نسبت به ادغام هوش مصنوعی در برنامه درسی: موانع و فرصت ها

پیشرفت سریع هوش مصنوعی (AI) ضرورت تحولی عمیق در پارادایم های آموزشی را ایجاب کرده است، به ویژه در آموزش ریاضی که ابزارهای هوش مصنوعی مسیرهای یادگیری شخصی سازی شده و قابلیت های ارزیابی خودکار را ارائه می دهند. این پژوهش به بررسی نگرش ها، موانع درک شده و فرصت های معلمان ریاضی نسبت به ادغام هوش مصنوعی در برنامه درسی می پردازد. با استفاده از روش تحقیق آمیخته، داده ها از طریق نظرسنجی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته از ۳۵۰ معلم ریاضی در سطوح مختلف آموزشی جمع آوری شد. یافته ها نشان دهنده دوگانگی در نگرش معلمان است: در حالی که معلمان پتانسیل هوش مصنوعی را برای افزایش مشارکت دانش آموزان و ارائه بازخورد فوری به رسمیت می شناسند، نگرانی های قابل توجهی درباره پیامدهای اخلاقی، حریم خصوصی داده ها، احتمال کاهش مهارت های تفکر انتقادی و کمبود توسعه حرفه ای کافی ابراز می کنند. علاوه بر این، محدودیت های زیرساختی و مقاومت در برابر تغییر به عنوان موانع اصلی سیستمی شناسایی شدند. این مطالعه نتیجه می گیرد که ادغام موفق نیازمند یک چارچوب جامع است که ابعاد فنی، آموزشی و اخلاقی را پوشش دهد. توصیه ها شامل توسعه برنامه های سواد هوش مصنوعی برای معلمان، تدوین راهنماهای اخلاقی شفاف برای استفاده از هوش مصنوعی در کلاس و ایجاد محیط های مشارکتی است که در آن هوش مصنوعی به عنوان ابزار پشتیبان به جای جایگزین آموزش انسانی عمل کند. این بینش ها به ادبیات رو به رشد فناوری آموزشی کمک کرده و راهبردهای عملیاتی برای سیاست گذاران و طراحان برنامه درسی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، برنامه درسی ریاضی ، نگرش معلمان ، موانع ادغام ، سواد هوش مصنوعی ، فناوری آموزشی.