حسین منزوی و احیای غزل عاشقانه مطالعه ای در پیوند سنت، نوگرایی و زیست شاعرانه

غزل عاشقانه در شعر معاصر ایران، پس از دوره ای افول و تکرار، با ظهور شاعرانی مواجه شد که کوشیدند میان میراث کلاسیک و زیست انسانی معاصر پیوندی تازه برقرار کنند. حسین منزوی از برجسته ترین چهره هایی است که در این مسیر نقشی تعیین کننده ایفا کرده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی، به بررسی جایگاه حسین منزوی در احیای غزل عاشقانه می پردازد و نشان می دهد که چگونه او با تکیه بر سنت غزل فارسی، در عین وفاداری به موسیقی، تصویر و عاطفه کلاسیک، توانسته است زبانی نو، تجربه ای زیسته و نگاهی معاصر به عشق و تنهایی ارائه دهد. مقاله حاضر با تمرکز بر سه محور اصلی «سنت»، «نوگرایی» و «زیست شاعرانه»، به تحلیل مولفه های زبانی، عاطفی و معنایی شعر منزوی می پردازد و نشان می دهد که غزل های او نه صرفا بازتولید قالبی کهن، بلکه بازآفرینی تجربه ای انسانی در بستر زبان شاعرانه اند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که حسین منزوی با تبدیل رنج، عشق و تنهایی زیسته به زبان شعر، غزل عاشقانه را از سطح تقلید و شعارزدگی به مرتبه ای از صداقت وجودی و عمق عاطفی رسانده و جایگاهی ممتاز در شعر معاصر ایران به دست آورده است.

کلیدواژه ها:

حسین منزوی ، غزل معاصر ، شعر عاشقانه ، سنت و نوگرایی ، زیست شاعرانه