نقش بازی در یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

بازی یکی از طبیعی ترین و موثرترین شیوه های یادگیری در دوران کودکی محسوب می شود و نقش مهمی در رشد شناختی، عاطفی، اجتماعی و جسمانی دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که تلفیق فعالیت های آموزشی با بازی می تواند موجب افزایش انگیزه یادگیری، تقویت خلاقیت، بهبود مهارت های ارتباطی، افزایش مشارکت دانش آموزان و ارتقای عملکرد تحصیلی آنان شود. هدف از این مقاله بررسی نقش بازی در فرایند یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی و تبیین آثار آموزشی، تربیتی و روان شناختی آن است. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسناد علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بازی به عنوان ابزاری آموزشی می تواند زمینه یادگیری عمیق، یادگیری فعال و تثبیت مفاهیم درسی را فراهم کند. همچنین بهره گیری از بازی های آموزشی موجب افزایش اعتمادبه نفس، کاهش اضطراب یادگیری و تقویت تعاملات اجتماعی دانش آموزان می شود. نتایج پژوهش بیانگر آن است که استفاده آگاهانه و هدفمند از بازی در کلاس درس می تواند کیفیت آموزش و یادگیری را به طور چشمگیری ارتقا دهد و بستری مناسب برای رشد همه جانبه کودکان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

بازی ، یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، بازی های آموزشی ، آموزش فعال ، رشد شناختی ، انگیزش تحصیلی