واکاوی پیوند نظریه و عمل؛ بررسی نقش یادگیری فعال در کلاس های درس دوره ابتدایی با رویکرد سازنده گرایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش یادگیری فعال در کلاس های درس دوره ابتدایی از منظر رویکرد سازنده گرایی است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-کتابخانه ای و با اتکا بر واکاوی نظام مند منابع نظری و پژوهشی داخلی و بین المللی انجام شده است. در عصر حاضر، نظام های آموزشی با گذار از پارادایم های رفتارگرایانه، بر نقش فعال یادگیرنده در فرآیند ساخت دانش تاکید می ورزند. رویکرد سازنده گرایی به عنوان چتری فلسفی-روان شناختی، یادگیری را فرآیندی فعال، زمینه مند و مبتنی بر تجارب پیشین می داند که در آن، دانش به جای انتقال، توسط یادگیرنده ساخته می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که همگرایی بنیادینی میان اصول یادگیری فعال و نظریه سازنده گرایی وجود دارد؛ به گونه ای که این دو مفهوم یکدیگر را تعریف و تقویت می کنند. در این پیوند، نقش معلم از انتقال دهنده صرف به تسهیلگر و طراح محیط یادگیری، نقش دانش آموز از گیرنده منفعل به سازنده فعال دانش، و ماهیت ارزشیابی از نتیجه محور به فرآیندمدار تغییر می یابد. بررسی پیشینه پژوهش حاکی از تاثیرات مثبت این رویکرد تلفیقی بر پیشرفت تحصیلی، تفکر انتقادی، خلاقیت، انگیزش درونی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی است. با این حال، موانعی نظیر عدم آشنایی کافی معلمان، محدودیت های زمانی و ساختاری، و فشار ارزشیابی های سنتی، کاربست آن را در کلاس های درس با چالش مواجه کرده است. در نهایت، مقاله با ارائه راهکارهایی برای غلبه بر این موانع و تاکید بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و تربیت معلم، به بحث و نتیجه گیری می پردازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، سازنده گرایی ، دوره ابتدایی ، طراحی آموزشی ، نقش معلم ، ساخت دانش.