نقش تعدیل گر سبک های تنظیم هیجان در رابطه بین کمال گرایی والدین و سطح اضطراب دانش اموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل گر سبک های تنظیم هیجان در رابطه بین کمال گرایی والدین و سطح اضطراب دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی با تاکید بر نقش تعدیل گری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در سال جاری بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه کمال گرایی والدین، پرسشنامه تنظیم هیجان و مقیاس اضطراب دانش آموزان پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی (برای بررسی اثر تعدیل گری) تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین کمال گرایی والدین و اضطراب دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین سبک های تنظیم هیجان (به ویژه ارزیابی مجدد شناختی و سرکوبی هیجانی) نقش تعدیل گری معناداری در این رابطه ایفا می کنند. به عبارت دیگر، تاثیر مثبت کمال گرایی والدین بر اضطراب دانش آموزان در دانش آموزانی که از راهبرد ارزیابی مجدد شناختی (تنظیم هیجان سازگارانه) استفاده می کنند، به طور معناداری ضعیف تر از دانش آموزانی است که از راهبرد سرکوبی هیجانی (تنظیم هیجان ناسازگارانه) بهره می گیرند. سبک های تنظیم هیجان به عنوان یک عامل تعدیل گر مهم در رابطه بین کمال گرایی والدین و اضطراب دانش آموزان عمل می کنند. آموزش و تقویت راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در کاهش اثرات منفی کمال گرایی والدین بر سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی والدین ، سبک های تنظیم هیجان ، اضطراب دانش آموزان ، فضای مجاز