ذبیح الله منصوری در مرز ترجمه و تالیف: واکاوی مناقشه اصالت، سبک و کارکرد فرهنگی در تاریخ ترجمه ایران

ذبیح الله منصوری از چهره های بحث برانگیز تاریخ ترجمه در ایران معاصر است؛ مترجمی پرکار که آثار او دهه ها در میان عامه مردم خوانده شده و در عین حال همواره محل مناقشه میان پژوهشگران، مترجمان حرفه ای و منتقدان ادبی بوده است. مسئله اصلی درباره منصوری، نه صرفا کیفیت ترجمه، بلکه نسبت پیچیده آثار او با مفاهیمی چون «ترجمه وفادار»، «اقتباس»، «بازنویسی» و حتی «تالیف» است. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی و مبتنی بر منابع فارسی، می کوشد جایگاه ذبیح الله منصوری را در مرز میان ترجمه و تالیف واکاوی کند و نشان دهد که چگونه سبک شخصی، دخل وتصرف گسترده و روایت پردازی او، به مثابه یک پدیده فرهنگی، کارکردی فراتر از معیارهای کلاسیک ترجمه داشته است. پژوهش حاضر ضمن بررسی مناقشه اصالت آثار منصوری، به تحلیل سبک نوشتاری، نقش اجتماعی و تاثیر فرهنگی او در تاریخ ترجمه ایران می پردازد و در نهایت می کوشد خوانشی منصفانه تر و زمینه مند از این چهره

کلیدواژه ها:

ذبیح الله منصوری ، ترجمه در ایران ، اقتباس ادبی ، اصالت متن ، تاریخ ترجمه ، کارکرد فرهنگی