بررسی رابطه میان نگرش معلم نسبت به فناوری و میزان استفاده از روش های نوین تدریس

تحولات پرشتاب فناوری های آموزشی در دهه های اخیر، نقش نگرش معلمان نسبت به فناوری را به عنوان یکی از عوامل تعیین کننده در میزان بهره گیری از روش های نوین تدریس برجسته ساخته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه میان نگرش معلم نسبت به فناوری و میزان استفاده از روش های نوین تدریس در محیط های آموزشی بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به شیوه توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل معلمان مقطع متوسطه بود که از میان آنان نمونه ای به روش تصادفی انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه نگرش نسبت به فناوری آموزشی و پرسشنامه سنجش میزان استفاده از روش های نوین تدریس (مانند یادگیری فعال، آموزش ترکیبی، کلاس معکوس و یادگیری مبتنی بر پروژه) بود. روایی ابزارها از طریق نظر خبرگان و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد.یافته های پژوهش نشان داد که بین نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری و میزان استفاده آنان از روش های نوین تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۱>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که نگرش نسبت به فناوری می تواند به طور معناداری میزان بهره گیری از راهبردهای نوین آموزشی را پیش بینی کند. در مقابل، نگرش منفی یا اضطراب فناورانه با کاهش استفاده از شیوه های نوین تدریس همراه بود.بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که تقویت نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری، از طریق آموزش های توانمندساز، کارگاه های مهارت آموزی و حمایت های سازمانی، زمینه ساز توسعه روش های نوین تدریس و ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری خواهد بود. بنابراین سیاست گذاران آموزشی باید در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان، به بعد نگرشی در کنار مهارت های فنی توجه ویژه ای داشته باشند.