دورکاری و چالش های مدیریت نیروی انسانی

با گسترش فناوری های ارتباطی و اطلاعاتی و تغییر الگوهای سنتی انجام کار، دورکاری به عنوان یکی از شیوه های نوین سازماندهی فعالیت های شغلی در بسیاری از سازمان ها و نهادهای آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. با وجود مزایای متعدد این شیوه کاری، مدیریت نیروی انسانی در شرایط دورکاری با چالش های متعددی همراه است که می تواند بر عملکرد، ارتباطات سازمانی و بهره وری کارکنان تاثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالش های مدیریت نیروی انسانی در شرایط دورکاری در مدارس متوسطه اول شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، معاونان و معلمان مدارس متوسطه اول شهر کرمانشاه بوده که نمونه ای از آنان به روش تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت بود که روایی آن از طریق نظر خبرگان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. داده های به دست آمده با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که مهم ترین چالش های مدیریت نیروی انسانی در شرایط دورکاری شامل ضعف در ارتباطات سازمانی، دشواری در نظارت و ارزیابی عملکرد کارکنان، محدودیت های زیرساختی فناوری و کاهش تعاملات اجتماعی میان کارکنان است. همچنین یافته ها نشان داد که مهارت های دیجیتال معلمان، استفاده از ابزارهای ارتباطی مناسب و حمایت مدیریتی نقش مهمی در کاهش چالش های دورکاری دارند. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که برای بهره گیری موثر از دورکاری در نظام آموزشی، لازم است زیرساخت های فناوری تقویت شده و رویکردهای نوین مدیریتی در زمینه ارزیابی عملکرد، ارتباطات سازمانی و حمایت از کارکنان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، مدیریت منابع انسانی ، مدارس متوسطه اول ، چالش های مدیریتی ، فناوری های آموزشی