کارکرد روابط عمومی در افزایش مشارکت اجتماعی و مسئولیت پذیری شهروندی

در عصر تحولات شتابان اجتماعی، دستیابی به توسعه پایدار نیازمند بازتعریف جایگاه روابط عمومی از «سخنگوی یک سویه سازمان» به «تسهیل گر مشارکت مدنی» است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش راهبردی روابط عمومی در ارتقای سطح مشارکت اجتماعی و مسئولیت پذیری شهروندی تدوین شده است. مسئله اصلی پژوهش، شکاف میان نهادهای حکمرانی و بدنه اجتماعی است که ناشی از تسلط مدل های سنتی اطلاع رسان می باشد. در این راستا، با بهره گیری از رویکرد تحلیلی، گذار به مدل «روابط عمومی تعاملی و گفت وگومحور» به عنوان ضرورتی اجتناب ناپذیر بررسی شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که برقراری شفافیت ساختاری، نهادینه سازی کنشگری اجتماعی و ایجاد پلتفرم های تعاملی دوسویه، متغیرهای کلیدی در تولید سرمایه اجتماعی و افزایش اعتماد عمومی هستند. نتایج حاکی از آن است که مسئولیت پذیری شهروندی، نه به عنوان یک کنش خودانگیخته، بلکه به عنوان «تابعی از کیفیت ارتباطات سازمان» بروز می یابد. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می دهد که روابط عمومی های نوین با اتخاذ استراتژی های گفت وگو محور و تمرکز بر مسئولیت اجتماعی سازمان (CSR)، قادر خواهند بود بستری پایدار برای مشارکت فعال شهروندان در فرایندهای تصمیم سازی و حل مسائل عمومی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی تعاملی ، مشارکت اجتماعی ، مسئولیت پذیری شهروندی ، سرمایه اجتماعی ، کنش ارتباطی