رابطه انعطاف خانواده با خودانگاره در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه انعطاف خانواده با خودانگاره در دانش آموزان بود. روش پژوهش توصیفی (غیرآزمایشی) و طرح از نوع طرح های همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهرستان تایباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بودند. از میان جامعه آماری، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای و براساس جدول کرجسی و مورگان، ۳۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شده و به دو پرسشنامه انعطاف خانواده (السون، ۱۹۹۹) و پرسشنامه خودانگاره (بک، ۱۹۹۰) پاسخ داده و در نهایت به تجزیه و تحلیل اطلاعات پرداخته شد. به منظور توصیف داده های پژوهش از شاخص های آمار توصیفی مانند میانگین و واریانس و برای تحلیل از شاخص های آمار استنباطی مانند ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام و نرم افزار spss-۲۲ استفاده شد. نتایج تحلیل پیرسون نشان داد که بین انعطاف خانواده با خودانگاره دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بنابراین روابط خانوادگی افراد خانواده، با خودانگاره و خودپنداره فرزندان مرتبط است.

کلیدواژه ها:

انعطاف خانواده ، خودانگاره ، دانش آموزان