اثربخشی آموزش تاب آوری بر کارکرد خانواده در خانواده های دارای فرزند معلول

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش تاب آوری بر کارکرد خانواده در خانواده های دارای فرزند معلول انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه خانواده های دارای فرزند معلول بودند که در اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۳ در سازمان بهزیستی شهرستان تایباد پرونده داشتند. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و براساس نمره پرسشنامه کارکرد خانواده (اپستین و همکاران، ۱۹۸۳) در پیش آزمون، ۳۰ نفر که دارای ملاک های ورود و خروج بودند به عنوان نمونه انتخاب شدند. این ۳۰ نفر به طور تصادفی در ۲ گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، آموزش تاب آوری را دریافت کرد و گروه کنترل در لیست انتظار قرار دارند. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار SPSS۲۲ استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش تاب آوری خانواده به طور معناداری منجر به بهبود کارکرد خانواده (حل مشکل، ارتباط، نقش ها، همراهی عاطفی، آمیزش عاطفی، کنترل رفتار، عملکرد کلی) خانواده-های دارای فرزند معلول می شود (۰۵/۰p<). در نتیجه می توان از آموزش تاب آوری به عنوان رویکردی موثر در زمینه بهبود کارکرد خانواده در خانواده های دارای فرزند معلول استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

آموزش تاب آوری ، کارکرد خانواده ، خانواده های دارای فرزند معلول