نقش سبک دلبستگی و استرس ادارک شده والدین در پیش بینی علائم اختلال اتیسم نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش سبک دلبستگی و استرس ادراک شده والدین در پیش بینی علائم اختلال اتیسم نوجوانان شهر کرمانشاه انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ ساله مبتلا به اختلال طیف اتیسم و والدین آن ها در شهر کرمانشاه در سال جاری بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان (نوجوانان به همراه والدین) به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان، مقیاس استرس والدینی و مقیاس درجه بندی اتیسم گیلیام پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین سبک دلبستگی ناایمن والدین و استرس ادراک شده آن ها با شدت علائم اتیسم نوجوانان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که استرس ادراک شده والدین به تنهایی و سبک دلبستگی ناایمن به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای شدت علائم اتیسم هستند. استرس ادراک شده والدین و سبک دلبستگی ناایمن آن ها به عنوان عوامل خطر در برابر شدت علائم اتیسم نوجوانان عمل می کنند. کاهش استرس والدینی از طریق مداخلات حمایتی و مشاوره ای و اصلاح الگوهای دلبستگی ناایمن می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در کاهش شدت علائم و بهبود کیفیت زندگی نوجوانان مبتلا به اتیسم مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، استرس ادراک شده والدین ، اختلال طیف اتیسم ، نوجوانان ، کرمانشاه ، فضای مجازی