ابعاد حقوقی و اخلاقی شهروندان در مواجهه با سیستم های نظارت تصویری و هوش مصنوعی شهری

توسعه شتابان فناوری های نوین و حرکت به سمت کلان شهرهای هوشمند، هوش مصنوعی شهری و سیستم های پیشرفته نظارت تصویری را به ابزارهایی کلیدی در مدیریت شهری تبدیل کرده است. اگرچه این فناوری ها کارآمدی بالایی در ارتقای امنیت، کنترل ترافیک و بهینه سازی زیرساخت ها دارند، اما استقرار گسترده آن ها چالش های عمیق حقوقی و اخلاقی را برای شهروندان به همراه داشته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تبیینی و انتقادی ابعاد حقوقی و اخلاقی مواجهه شهروندان با سیستم های نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط های شهری انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد انتقادی و با اتکا به مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است. یافته های عمیق تحلیلی نشان می دهند که الگوریتم های هوش مصنوعی پیش بین و سیستم های تشخیص چهره، با جمع آوری فراگیر و بدون اذن داده های زیست سنجی (بیومتریک)، مفهوم حریم خصوصی را در فضاهای عمومی بازتعریف و عملا نقض کرده اند. همچنین، این ابزارها به دلیل وجود سوگیری های الگوریتمی در داده های اولیه، بازتولیدکننده تبعیض های فضایی و طرد اجتماعی گروه های حاشیه ای هستند و با ایجاد حس "مراقبت دائم"، آزادی های بنیادین شهروندی را تحدید می کنند. خلاءهای قانونی کنونی در زمینه مالکیت داده های شهری و عدم تقارن اطلاعاتی میان مدیریت شهری و شهروندان، این چالش ها را تشدید کرده است. در نهایت، پژوهش بر لزوم تدوین منشور اخلاقی هوش مصنوعی شهری، جرم انگاری پردازش بدون اذن داده های بیومتریک در فضا های عمومی و پیاده سازی مکانیزم های شفافیت الگوریتمی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی شهری ، نظارت تصویری ، حریم خصوصی فضایی ، اخلاق فناوری ، حقوق شهروندی