طراحی شهری با رویکرد ساخت فضای شهری اجتماع پذیر

با گسترش شتابان شهرنشینی و غلبه رویکردهای صرفا عملکردگرا در طراحی شهری معاصر، فضاهای عمومی بسیاری از کارکرد اجتماعی خود را از دست داده اند. این پژوهش با هدف تدوین چارچوبی نظری برای طراحی فضاهای شهری اجتماع پذیر، به روش توصیفی- و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که اجتماع پذیری فضاهای شهری تابعی از تعامل میان سه بعد کالبدی (عوامل فیزیکی و فضایی)، فعالیتی (تنوع کاربری ها و برنامه ها) و اجتماعی (حس تعلق و امنیت) است. بر این اساس، اصول طراحی اجتماع پذیر شامل «انعطاف پذیری و چندعملکردی بودن فضاها»، «ایجاد فرصت های متنوع برای نشستن و ماندگاری»، «کیفیت محیطی و جذابیت بصری»، «ارتقای قابلیت پیاده مداری و دسترسی» و «تقویت حس مکان و دلبستگی به فضا» استخراج گردید. در پایان، نمونه هایی از فضاهای موفق اجتماع پذیر (میدان نقش جهان اصفهان و خیابان کارتیه پاریس) شده است. این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای بازطراحی فضاهای عمومی موجود و تدوین ضوابط طراحی برای فضاهای جدید مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، فضای شهری اجتماع پذیر ، فضاهای عمومی ، تعاملات اجتماعی ، کیفیت زندگی شهری