تاثیر آموزش مبتنی بر همدلی بر بهبود روابط معلم–دانش آموز

روابط مثبت میان معلم و دانش آموز، سنگ بنای یادگیری موثر و سلامت روان در محیط های آموزشی محسوب می شود. در دهه های اخیر، توجه به نقش «همدلی» به عنوان یک مهارت آموختنی، در کانون مطالعات علوم تربیتی قرار گرفته است. این مقاله به صورت تحلیلی به بررسی تاثیر آموزش های مبتنی بر همدلی بر تغییر ماهیت تعاملات معلم-شاگرد می پردازد. هدف از این پژوهش، تبیین چگونگی تبدیل فضای کلاس از یک محیط صرفا آموزشی دستوری به فضایی مبتنی بر درک متقابل و حمایت روانی است. با استناد به یافته های پژوهشی اخیر، این مطالعه نشان می دهد که آموزش همدلی به معلمان، نه تنها باعث کاهش رفتارهای تقابلی و تعارضات درون کلاسی می شود، بلکه ظرفیت شناختی و عاطفی دانش آموزان را برای یادگیری عمیق تر افزایش می دهد. بر اساس تحلیل های صورت گرفته، مداخلات آموزشی که بر مولفه های همدلی شناختی و همدلی عاطفی تمرکز دارند، می توانند به شکل معناداری منجر به افزایش دلبستگی دانش آموز به مدرسه و ارتقای خودکارآمدی تحصیلی شوند. در این مقاله، ضمن نقد الگوهای مدیریت کلاس سخت گیرانه، بر لزوم بازنگری در برنامه های تربیت معلم با تاکید بر هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی همدلانه تاکید شده است. نتایج حاکی از آن است که بهبود رابطه معلم-دانش آموز از طریق آموزش همدلی، یک سرمایه گذاری بلندمدت برای کاهش نرخ ترک تحصیل و افزایش تاب آوری روانی دانش آموزان در مواجهه با چالش های تحصیلی است.

کلیدواژه ها:

همدلی ، روابط معلم-دانش آموز ، مدیریت کلاس ، هوش هیجانی ، سلامت روان تحصیلی.