بررسی مدیریت زمان به عنوان نوعی مهارت روانی–رفتاری و بخشی از خودنظم دهی فردی

در عصر حاضر که سرعت تغییرات آموزشی، اجتماعی و فناورانه به طرز چشمگیری افزایش یافته است، نیاز به مهارت هایی که بتوانند به دانش آموزان در سازگاری موثر با فشارهای تحصیلی و روانی کمک کنند، بیش از هر زمان دیگری احساس می شود. یکی از این مهارت های حیاتی، مدیریت زمان است؛ مهارتی که نه تنها عامل افزایش کارایی تحصیلی است، بلکه نقشی بنیادی در کاهش و کنترل استرس و اضطراب تحصیلی ایفا می کند.یافته ها و تحلیل های نظری گویای آن است که بین مدیریت موثر زمان و سطح اضطراب تحصیلی، رابطه ای معکوس وجود دارد. دانش آموزانی که قادرند به صورت هدفمند برنامه ریزی کنند، وظایف خود را اولویت بندی نمایند، زمان مطالعه، استراحت و تفریح را متعادل سازند و از تعویق در انجام تکالیف بپرهیزند، احساس آرامش، اعتماد به نفس و کنترل بیشتری نسبت به زندگی تحصیلی خود دارند. در مقابل، بی نظمی، اهمال کاری، نبود برنامه ریزی مشخص و ناتوانی در تعیین اولویت ها، از عوامل موثر در بروز اضطراب، سردرگمی، احساس ناتوانی و افت عملکرد تحصیلی به شمار می روند.نتیجه ی اصلی این پژوهش آن است که مدیریت زمان صرفا یک مهارت فنی یا آموزشی نیست، بلکه نوعی مهارت روانی–رفتاری و بخشی از خودنظم دهی فردی است که مستقیما بر هیجانات، احساس کنترل درونی و سلامت روانی دانش آموزان تاثیر می گذارد. فردی که در برنامه ریزی زمان خود توانمند است، معمولا از عزت نفس بالاتری برخوردار است و در مواجهه با فشارها و چالش های تحصیلی، آرام تر و منطقی تر عمل می کند.

کلیدواژه ها:

استرس ، اضطراب ، مدیریت زمان ، دانش آموزان ، مهارت