فضای شکنندگی های منظر شهری در بافت های تاریخی با رویکرد ارتقای زیبایی شناسی و حس مکان

بافت های تاریخی به مثابه گنجینه های زنده از هویت، فرهنگ و هنر هر سرزمین، با ارزش های منظرین کم نظیری همراه هستند. با این حال، این بافت ها در گذر زمان و تحت تاثیر فشارهای کالبدی، عملکردی و بصری، دچار شکنندگی های متعددی شده اند که زیبایی شناسی منظر شهری و حس مکان را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. هدف از پژوهش حاضر، فضایی شکنندگی های منظر شهری در بافت های تاریخی با تاکید بر ارتقای زیبایی شناسی و حس مکان است. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی‑ انجام شده و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی، شاخص های کلیدی شکنندگی (شامل شاخص های کالبدی، بصری، عملکردی و ادراکی) را استخراج و کرده است. یافته ها نشان می دهد که بین شکنندگی منظر شهری و تضعیف زیبایی شناسی و حس مکان در بافت های تاریخی رابطه ای مستقیم و معنادار وجود دارد. همچنین، فضایی این شکنندگی ها می تواند به مثابه ابزاری کارآمد در اولویت بندی مداخلات طراحی شهری و بازآفرینی پایدار بافت های تاریخی عمل کند. در پایان، راهبردهایی نظیر تقویت یکپارچگی بصری، حفاظت از عناصر هویتی و ارتقای کیفیت های محیطی برای کاهش شکنندگی و بهبود زیبایی شناسی و حس مکان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

فضایی ، شکنندگی منظر شهری ، بافت تاریخی ، زیبایی شناسی شهری ، حس مکان ، بازآفرینی پایدار