رژیم حقوقی و نقش استراتژیک تنگه هرمز در مراجع بین المللی

تنگه هرمز به عنوان یکی از مهم ترین تنگه های راهبردی جهان که خلیج فارس را به دریای عمان و اقیانوس هند متصل می کند، همواره در کانون توجه سیاست گذاران قرار داشته است. کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریا ها چارچوب اصلی حقوقی حاکم بر استفاده از دریا ها و از جمله رژیم حقوقی تنگه ها را تعیین کرده است. با این حال، رویکرد جمهوری اسلامی ایران نسبت به برخی مقررات این کنوانسیون، به ویژه در ارتباط با رژیم عبور از تنگه هرمز، ملاحظات خاص حقوقی و امنیتی را در بر داشته است. پژوهش حاضر به شیوه توصیفی – تحقیقی و با استفده از منابع کتابخانه ای و اسنادی به بررسی رژیم حقوقی و نقش استراتژیک تنگه هرمز در مراجع بین المللی می پردازد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ایران حتی در صورت شکست دادن آمریکا در محاصره تنگه هرمز، نمی تواند برای همیشه نظام عبور در تنگه هرمز را به گونه ای که خودش می خواهد و به صورت یک جانبه تعیین و اجرا کند. ایران سرانجام باید به یک نقطه تعادل با دولت ها برسد و در نهایت نظام حقوقی برای تنگه هرمز ایجاد شود که اگر دولت های دیگر کاملا آن را قبول نمی کنند ولی با آن مخالفت هم نکنند. به دیگر سخن، برای مثال دولت های دیگر بپذیرند که اگر باید مبلغی بابت عبور از تنگه بپردازند و محدودیت ها را بپذیرند، برای آن ها به مراتب کمتر از هزینه های یک درگیری مسلحانه با ایران خواهند بود.

کلیدواژه ها:

خلیج فارس ، تنگه هرمز ، آبراه بین المللی ، حقوق دریاها ، عبور بی ضرر