مقایسه روش تدریس فعال و سنتی در یادگیری دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روش تدریس فعال و روش تدریس سنتی بر میزان یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان مدارس ابتدایی منطقه بیستون در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به طور مساوی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش با استفاده از روش تدریس فعال و گروه کنترل با روش تدریس سنتی آموزش دیدند. ابزار گردآوری داده ها آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته بود که روایی آن با نظر متخصصان تایید و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ در سطح مطلوبی محاسبه شد. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که هر دو روش تدریس موجب افزایش یادگیری دانش آموزان شدند، اما میزان پیشرفت تحصیلی در گروهی که با روش تدریس فعال آموزش دیده بودند به طور معناداری بیشتر از گروه سنتی بود. همچنین مشاهده های کلاسی بیانگر افزایش مشارکت، تعامل و انگیزش یادگیری در کلاس های مبتنی بر روش فعال بود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که روش تدریس فعال نسبت به روش سنتی تاثیر بیشتری بر یادگیری عمیق و پایدار دانش آموزان ابتدایی دارد و به کارگیری آن در کلاس های درس این مقطع می تواند به ارتقای کیفیت آموزش منجر شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، روش تدریس سنتی ، یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت کلاسی