نقش شفافیت در پیشگیری و مبارزه با فساد مالی در چارچوب قانون ارتقای سلامت نظام اداری و مقابله با فساد در ایران

فساد مالی به عنوان یکی از چالش های اصلی نظام های اداری اثرات مخربی بر اقتصاد، اعتماد عمومی و حاکمیت قانون دارد. اصل شفافیت به عنوان رکن کلیدی حکمرانی خوب نقش محوری در پیشگیری و مبارزه با فساد مالی ایفا می کند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای به بررسی نقش شفافیت در پیشگیری و مبارزه با فساد مالی در چارچوب قانون ارتقای سلامت نظام اداری و مقابله با فساد مصوب (۱۳۸۷) تمدید (۱۳۹۹) در ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهند که قانون مذکور از طریق الزام به انتشار اطلاعات قراردادها (ماده ۵)، استفاده از سامانه های الکترونیکی نظارتی (ماده ۷) و تقویت مشارکت عمومی (ماده ۱۲) بستری برای تحقق شفافیت فراهم کرده است. شفافیت با کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، افزایش نظارت عمومی و تقویت پاسخگویی فرصت های فساد مالی را محدود می کند. با این حال، چالش هایی نظیر ضعف در اجرای قانون، مقاومت های ساختاری، کمبود زیرساخت های فناوری اطلاعات، نبود فرهنگ مطالبه گری و ناهماهنگی نهادهای نظارتی اثربخشی این قانون را کاهش داده اند. مقاله پیشنهادهایی از جمله توسعه زیرساخت های فناوری، آموزش عمومی، تقویت نظارت مستقل و حمایت از افشاگران فساد ارائه می دهد. نتایج حاکی از آن است که تقویت شفافیت نه تنها فساد مالی را کاهش می دهد بلکه اعتماد عمومی و مشروعیت نظام اداری را نیز ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

شفافیت ، فساد مالی ، قانون ارتقای سلامت نظام اداری ، حکمرانی خوب ، نظارت عمومی