نقش داوری در فرآیند رسیدگی به دعاوی طلاق در حقوق ایران

داوری در طلاق به معنای حل و فصل اختلافات در دعاوی طلاق توسط داورانی بی طرف است که می تواند به کاهش تنش و زمان رسیدگی به پرونده های طلاق کمک کند. در دعاوی طلاق داوری به عنوان یک روش غیر قضایی برای حل و فصل اختلافات نظیر مسائل مربوط به طلاق و حضانت فرزندان استفاده می شود. هدف پژوهش نقش داوری در فرآیند رسیدگی به دعاوی طلاق در حقوق ایران است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و برای گردآوری منابع از روش کتابخانه ای استفاده شده است. پژوهش انجام شده نشان داد که امروزه راهکار قانونی در راستای جدایی زوجین مراجعه به دادگاه خانواده می باشد که در نتیجه آن و با توجه به قوانین موضوعه حل اختلاف در دعاوی خانوادگی در بادی امر بر عهده نهاد داوری می باشد. قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ بنا بر دستور شرع مقدس اسلام، ارجاع دعوای طلاق به داوری را الزامی دانسته است. این الزام شرعی و قانونی به منظور ایجاد صلح و سازش بین زوجین متنازع و حمایت از کانون خانواد ه ای است که در شرف از هم گسیختگی می باشد. قانون گذار نقش مهمی در تنظیم چارچوب های قانونی برای داوری در دعاوی طلاق دارد. این تنظیمات شامل قوانین و مقرراتی است که تضمین کننده انصاف، امنیت و اجرای داوری ها هستند. به روزرسانی و اصلاح قوانین مرتبط می تواند نقش بزرگی در بهبود عملکرد سیستم داوری ایفا کند. همچنین می توان پیشنهاد کرد که قوه قضائیه در کنار دادگاه های خانواده، به تعداد لازم شعب داوری متشکل از کارشناسان حقوقی و مشاورین خانواده و روانشناس برای کمک دادگاه جهت حل اختلافات خانوادگی تشکیل دهد. علاوه بر این آموزش و توانمندسازی داوران، اجرای مکانیزم های نظارتی قوی تر، ایجاد شفافیت در فرآیند داوری از دیگر پیشنهادات این پژوهش جهت کاهش چالش های قانونی و اخلاقی داوری طلاق در ایران است.

کلیدواژه ها:

دعاوی طلاق ، ماهیت داوری ، صلح و سازش ، تحکیم بنیان خانواده