جایگاه امامت و ولایت در فرهنگ غدیر ونهج البلاغه

امامت و ولایت بعد از وفات پیامبر اکرم (صل الله علیه وآله) با جمله ای «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» در غدیر شکوفا شد و بر سر زبان ها سریان یافت. رویداد تاریخی غدیرخم بر اساس گزارش منابع فرقین در هجدهم ذی الحجه سال دهم هجرت واقع شده است که امام علی (علیه السلام) به عنوان سرپرست و خلیفه بعد از پیامبر (صل الله علیه و آله) و امام و مولای امت انتخاب شد. نهج البلاغه یادآور دردها و رنج های علی (علیه السلام) است که جایگاه امامت و ولایت در آن بازگو شده است. این تحقیق با روش توصیفی-تحلیلی انجام و تبیین شده است. تداوم نبوت با امامت در غدیر، تاکید بر انتصابی بودن ولایت و امامت، تجلی و شکوفایی امامت در غدیر، ابلاغ امامت با پیام وحی «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت» بیانگر جایگاه امامت و ولایت است که در غدیر به ثمر نشست. تجمیع امامت و ولایت در اهل البیت (علیهم السلام)، اولویت ولایت علی (علیه السلام) نسبت به دیگران، منطقی و تحلیلی بودن اثبات ولایت، مطالبی است که نهج البلاغه به تبیین جایگاه ولایت و امامت پرداخته است.

کلیدواژه ها:

امامت ، ولایت ، غدیر