بازتاب جهان بینی اخلاقی، تربیتی و دینی در قرآن، نهج البلاغه و حکمت سعدی

نیکبختی انسان در بهبود منش اخلاقی او است که خود را متوجه پرورش قوای روحی و تعلیم اخلاقی می کند. این تحقیق که اطلاعات آن از طریق اسنادی و کتابخانه ای به دست آمده، تلاش نموده است تا جایگاه تعامل و تقابل انسانی را نشان دهد. این دو مفهوم متضاد می تواند سبب شکل گیری نقش ها و بروز رفتارهای فردی و اجتماعی متفاوت گردد. سعدی در مقوله تعامل، به عدل، تربیت، مدارا، بی توجهی نسبت به حسود، فوائد خاموشی و دروغ مصلحت آمیز و در مقوله تقابل به تمسخر، ظلم، غیبت، تملق و چاپلوسی پرداخته است. او با فصاحت و بلاغتی کم نظیر، تعامل و تقابل را در فضای حاکم بر محیط زندگی اش در خلال حکایات و روایات بیان می کند. در این مقاله کوشش شده است تا تعامل و تقابل در قرآن، نهج البلاغه و گلستان سعدی که ریشه در اندیشه های اسلامی و دینی دارد مورد ارزیابی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تعامل ، تقابل ، جهان بینی ، اخلاقی ، تربیتی ، دینی ، قرآن ، نهج البلاغه ، حکمت سعدی