تاملات فلسفی در مکتب حقوق طبیعی و مناسبات آن با حقوق بین الملل

حقوق طبیعی به مثابه مجموعه قواعد، لایتغیر، جاوید ضروری و جهانشمولی که مبتنی بر خرد و سرشت آدمی است که باید در روابط انسانی بی هیچ مانع اجتماعی یا سیاسی اعمال گردد. اگرچه پیشینه آن به دوران فلاسفه عقل گرای یونان باستان همچون سقراط، افلاطون، ارسطو و رواقیان بازمی گردد ولیکن تفلسف در باب آن همچنان مستدام است. مکتب حقوق طبیعی به عنوان یک روش خردورزی نظام مند در باب پیوند میان نظم، طبیعی، اخلاق عدالت و قانون است که در آن از اسلوب استنتاج قیاسی تبعیت می شود. اگرچه در طول تاریخ مکتب حقوق طبیعی مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است ولیکن همواره به عنوان حقوقی عقلانی و مطابق با سرشت و طبیعت انسان به حیات خود ادامه می دهد. غالب فلاسفه و حقوقدانان معتقدند که اصول و مبانی حقوق بین الملل در پیوند وثیق با تعالیم مکتب حقوق طبیعی است تا آنجا که برخی بنیان حقوق بین الملل را حقوق طبیعی می دانند. نقش حقوق طبیعی در قوام و اعتبار حقوق بین الملل بی تردید است ولی مهم ترین جلوه آن را می توان در تصویب اسناد متضمن حقوق بشر و تحقق فلسفه حقوق بین الملل غایت گرا مشاهده نمود.

کلیدواژه ها:

حقوق طبیعی ، مکتب حقوق طبیعی ، حقوق بین الملل ، اسناد حقوق بشری ، فلسفه حقوق بین الملل غایت گرا