تبیین قانون حاکم بر قرارداد نقل و انتقال مال معین در حقوق ایران و انگلیس

عقد بیع با قرارداد بیع یکی از رایج ترین و مهم ترین قراردادها در عرصه داخلی و بین المللی می باشد. این قرارداد در عین حال پایه ای است برای قراردادهای فرعی دیگر مانند حمل و نقل، پرداخت، بیمه و امثال آن. این قرارداد با ایجاب از طرف فروشنده و قبول از طرف خریدار محقق می شود و در بسیاری از موارد غیر تشریفاتی است. مع ذالک در نظام های مختلف حقوقی این قرارداد دارای آثار ماهیتی و همچنین تعهدات مختلف می باشد. در نظام حقوقی ایران عقد بیع ناظر به تملیک عین به عوض معلوم است. از این رو بیع مالی که در زمان انعقاد عقد به وجود ندارد صحیح نمی باشد. مع ذالک به حکم ضرورت قوانین مربوط به پیش فروش آپارتمان و خودرو تدوین شده که دارای قواعد خاصی می باشد. با وجود یک قرارداد، مخلوق اراده متعاملین است. در نظام حقوقی ایران اصل مالکیت اراده طرفین در تعیین قانون حاکم بر بیع دارای محدودیت زیادی است؛ در حالی که در نظام انگلستان طرفین اختیارات وسیع تری در تعیین قانون حاکم دارند. همچنین شکل تنظیم قراردادها نیز متفاوت و قابل توجه است. در این رساله تلاش شده است قواعد و مقررات مربوط به فروش مال معین از حیث تنظیم قرارداد، قانون حاکم بر قرارداد، آثار آن در نظام حقوقی ایران و انگلستان مورد بررسی قرار گیرد. مقاله بر اساس روش تحلیلی و توصیفی با اتکا به مقایسه تطبیقی تدوین شده است. تشابه و تفاوت ها تا حد توان مقایسه گردیده تا تحقیق مورد سودمند و کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

بیع ، مال معینی ، حاکمیت اراده ، قانون حاکم