بررسی اهمیت ایجاد محیطی پویا، امن و مشارکتی و احساس ارزشمندی، تعلق و مسئولیت پذیری نسبت به یادگیری در دانش آموزان

مدیریت آموزشی و روش های تدریس دانش آموزمحور، به عنوان دو مولفه اساسی و به هم پیوسته در فرایند یاددهی–یادگیری، نقشی تعیین کننده در ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری عمیق دانش آموزان ایفا می کنند. شواهد نظری و پژوهشی نشان می دهد که حرکت از رویکردهای سنتی و معلم محور به سوی رویکردهای نوین و دانش آموزمحور، نه تنها یک انتخاب آموزشی، بلکه ضرورتی اجتناب ناپذیر برای پاسخ گویی به نیازهای آموزشی نسل امروز و الزامات جامعه دانایی محور است.بر اساس یافته های این بررسی، مدیریت دانش آموزمحور کلاس درس زمانی اثربخش خواهد بود که معلم بتواند محیطی پویا، امن و مشارکتی ایجاد کند که در آن دانش آموزان احساس ارزشمندی، تعلق و مسئولیت پذیری نسبت به یادگیری خود داشته باشند. چنین مدیریتی با تاکید بر تعامل سازنده، احترام متقابل، توجه به تفاوت های فردی و مشارکت فعال دانش آموزان در تصمیم گیری های آموزشی، زمینه رشد مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان را فراهم می سازد. این نوع مدیریت، کلاس درس را از فضایی ایستا و کنترل محور به محیطی یادگیرنده محور و تعاملی تبدیل می کند که بستر اصلی شکل گیری یادگیری عمیق محسوب می شود.از سوی دیگر، روش های تدریس دانش آموزمحور با درگیر ساختن فعال یادگیرندگان در فرایند یادگیری، نقش موثری در ارتقای سطوح بالای تفکر، درک مفهومی و انتقال یادگیری ایفا می کنند. این روش ها با تاکید بر مشارکت، کاوش، حل مسئله، بحث و تفکر انتقادی، دانش آموزان را از حالت حفظ محور و سطحی خارج کرده و آنان را به ساخت کنندگان فعال دانش تبدیل می نمایند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که یادگیری حاصل از این رویکردها، پایدارتر، معنادارتر و قابل تعمیم به موقعیت های واقعی زندگی است و می تواند زمینه رشد توانمندی های یادگیری مادام العمر را در دانش آموزان تقویت کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، کلاس درس ، روش تدریس ، دانش آموزان ، یادگیری عمیق