اجماع علمی روزافزون درباره پتانسیل هوش مصنوعی در تحول فرآیند ارزیابی آموزشی

بل هاوزر، دیگنات و تئوبالد (۲۰۲۳) در یک آزمایش میدانی تصادفی طولی که در مجله مرزهای روان شناسی منتشر شده، نشان دادند که بازخورد خودکار روزانه، یادگیری خودتنظیم را به طور معناداری تقویت می کند. این یافته اهمیت ویژه ای دارد، چراکه یادگیری خودتنظیم یکی از مهارت های محوری قرن بیست ویکم محسوب می شود. همچنین، وین (۲۰۲۲) استدلال می کند که بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی دانش آموزان را تشویق می کند تا به صورت انتقادی درباره کارشان فکر کنند، دیدگاه های مختلف را تحلیل کنند و درک خود را اصلاح نمایند؛ فرآیندی که مهارت های فراشناختی و خودبازاندیشی را تقویت می کند.در مجموع، پژوهش های موجود نشان دهنده یک اجماع علمی روزافزون درباره پتانسیل هوش مصنوعی در تحول فرآیند ارزیابی آموزشی است. از کاهش چشمگیر زمان تصحیح تا ارائه بازخورد شخصی سازی شده و فوری، از افزایش انصاف و ثبات در ارزیابی تا آزادسازی وقت معلمان برای فعالیت های آموزشی ارزشمندتر، هوش مصنوعی توانمندی های قابل توجهی را در اختیار نظام های آموزشی قرار می دهد. با این حال، چالش هایی چون سوگیری الگوریتمی، نگرانی های اخلاقی و ضرورت حفظ نقش محوری معلم، بر لزوم رویکردی متوازن و انتقادی در به کارگیری این فناوری ها تاکید می کنند.