بررسی نقش هوش مصنوعی در کاهش زمان

در دهه های اخیر، فناوری اطلاعات و ارتباطات تحولات بنیادینی در حوزه آموزش و پرورش ایجاد کرده است. از میان این تحولات، ظهور هوش مصنوعی به عنوان یک فناوری پیشرفته و چندوجهی، توجه پژوهشگران و متخصصان آموزشی را به خود جلب کرده است. هوش مصنوعی که مک کارتی (۲۰۰۶) آن را «علم و مهندسی ساخت ماشین های هوشمند، به ویژه برنامه های رایانه ای هوشمند» تعریف می کند، امروزه در قلب بسیاری از تغییرات ساختاری نظام های آموزشی جهان قرار گرفته است. یکی از حوزه هایی که این فناوری بیشترین تاثیر را در آن داشته، فرآیند ارزیابی و سنجش دانش آموزان و دانشجویان است؛ به ویژه تصحیح تکالیف و آزمون ها که از دیرباز یکی از زمان برترین و طاقت فرساترین وظایف معلمان و استادان به شمار می رفته است.فرآیند ارزیابی و بازخورد، ستون فقرات هر نظام آموزشی کارآمد محسوب می شود. پژوهش های متعدد نشان داده اند که بازخورد به موقع و دقیق، نقشی محوری در پیشرفت تحصیلی فراگیران دارد. با این حال، در واقعیت کلاس های درس، محدودیت های جدی در ارائه چنین بازخوردی وجود دارد. مسر و همکاران (۲۰۲۴) در پژوهش خود اشاره می کنند که ابزارهای تصحیح خودکار، که به آن ها ابزارهای ارزیابی خودکار (AAT) نیز گفته می شود، از دهه ۱۹۶۰ در حال توسعه بوده اند. این سیستم ها در ابتدا تنها قادر به ارزیابی پاسخ های ساختاریافته مانند سوالات چندگزینه ای بودند، اما با پیشرفت فناوری، به تدریج توانایی ارزیابی پاسخ های پیچیده تر را نیز به دست آوردند.