مطالعات خلاقیت هنری را به آموزش مهارت های تکنیکی هنر

با وجود افزایش پژوهش ها در زمینه خلاقیت، آموزش هنر و محیط های یادگیری، بررسی مطالعات پیشین نشان می دهد که یافته های موجود همچنان پراکنده، چندپاره و فاقد انسجام نظری کافی هستند. بخش قابل توجهی از پژوهش ها، نقش معلم را به صورت مستقل و عمدتا از منظر روش تدریس، بازخورد آموزشی یا نگرش نسبت به خلاقیت بررسی کرده اند؛ درحالی که گروه دیگری از مطالعات، فضای کلاس را صرفا در ابعاد فیزیکی یا روان شناختی تحلیل کرده اند (براوئر و همکاران،۲۰۲۴). افزون بر این، بسیاری از مطالعات خلاقیت هنری را به آموزش مهارت های تکنیکی هنر محدود ساخته و کمتر به ابعاد تعاملی، اجتماعی و عاطفی فرایند یادگیری هنر توجه کرده اند (ژانگ،جیا،۲۰۲۴). در نتیجه، هنوز چارچوبی جامع که بتواند تعامل هم زمان میان نقش معلم، فضای کلاس و فرایند پرورش خلاقیت هنری را به صورت یکپارچه تبیین کند، به روشنی شکل نگرفته است (لی و همکاران،۲۰۲۱).