مهارت خودمدیریتی و نقش یک «تعدیل کننده هیجانی»

وقتی یک مدیر از مهارت خودمدیریتی بالایی برخوردار است، در واقع نقش یک «تعدیل کننده هیجانی» را برای کل سازمان ایفا می کند. مدیران فاقد این مهارت، معمولا در مواجهه با بحران ها دچار واکنش های انفجاری یا تصمیم گیری های شتاب زده می شوند. این رفتارهای بی ثبات، جو مدرسه را به محیطی «واکنشی» تبدیل می کند که در آن معلمان و کارکنان مدام در حالت گوش به زنگ و اضطراب به سر می برند تا ببینند امروز حال روحی مدیر چگونه است. اما مدیری که بر خود مدیریت دارد، اجازه نمی دهد هیجانات آنی بر منطق مدیریتی اش سایه بیندازد. او حتی در اوج بحران، آرامش خود را حفظ می کند و این پیام را به بدنه سازمان مخابره می کند که «اوضاع تحت کنترل است». این ثبات رفتاری، به جو سازمانی نوعی «پیش بینی پذیری» می بخشد که ریشه اصلی امنیت روانی در محیط کار است.ثبات در جو سازمانی که محصول خودمدیریتی مدیر است، مستقیما بر کارایی معلمان تاثیر می گذارد. در مدرسه ای که مدیر آن ثبات هیجانی دارد، استانداردها و انتظارات با تغییر خلق وکوی مدیر دگرگون نمی شوند. معلمان می دانند که با یک ساختار منطقی و پایدار روبرو هستند، نه با امیال و نوسانات عاطفی یک فرد. این موضوع باعث می شود که انرژی ذهنی کارکنان به جای صرف شدن در مسیر «تطبیق دادن خود با حالات روحی مدیر»، صرف کیفیت تدریس و نوآوری آموزشی شود. در واقع، مدیر با مدیریت خود، فضایی را ایجاد می کند که در آن «ترس از توبیخ های ناگهانی» جای خود را به «تمرکز بر هدف» می دهد.