در مدرسه، حقیقت بر مصلحت مقدم است

یک پیام حیاتی به کل مجموعه مخابره می شود: "در این مدرسه، حقیقت بر مصلحت مقدم است". اینجاست که شفافیت از یک مفهوم انتزاعی به یک تجربه ی زیسته تبدیل می شود. در چنین محیطی، اطلاعات نه به عنوان ابزاری برای اعمال قدرت، بلکه به عنوان سرمایه ای مشترک در اختیار همگان قرار می گیرد و معلمان دیگر مجبور نیستند انرژی خود را صرف حدس زدن نیت های پشت پرده مدیر یا تحلیل معانی پنهان حرف های او کنند. در غیاب این خودآگاهی و شفافیت، محیط مدرسه به سرعت دچار "بیماری ابهام" می شود. ابهام، سمی است که اعتماد را می کشد و راه را برای شایعه سازی و سوءتفاهم باز می کند. اما مدیری که بر دنیای درونی خود اشراف دارد، اجازه نمی دهد این مه غلیظ بی اعتمادی شکل بگیرد.