خودآگاهی مدیر و شفافیت سازمانی

این جریان همدلی و آگاهی که از سمت مدیر آغاز می شود، در نهایت به شکل گیری یک «فرهنگ هم افزایی» در کل مدرسه می انجامد. در واقع، هوش هیجانی مدیر تنها در رابطه دوجانبه با معلمان خلاصه نمی شود، بلکه مانند نوری است که تمام زوایای روابط بین فردی در سازمان را روشن می کند. وقتی مدیر مدرسه بر مدیریت روابط مسلط است، از تبدیل شدن مدرسه به مجموعه ای از «جزایر جدا افتاده» جلوگیری می کند. او با پیوند دادن توانمندی های معلمان به یکدیگر، فضایی می سازد که در آن رقابت های مخرب جای خود را به رفاقت های حرفه ای می دهند. در چنین اتمسفری، جو سازمانی از یک وضعیت خنثی یا انفعالی، به وضعیتی پویا تغییر می یابد که در آن «خرد جمعی» حاکم است. معلمان نه تنها برای انجام وظایف فردی، بلکه برای موفقیت کل مجموعه احساس مسئولیت می کنند. این یگانگی و وحدت در هدف، که ریشه در ثبات هیجانی و درک متقابل مدیر دارد، باعث می شود که مدرسه در برابر بحران های بیرونی، به جای فروپاشی، منسجم تر عمل کند. در حقیقت، مدیر با استفاده از ابزار هوش هیجانی، روح همکاری را به جای سلسله مراتب خشک می نشاند و مدرسه را به جایگاهی می رساند که در آن، رضایت شغلی کارکنان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، به طور همزمان و در مسیری پایدار محقق می شود.