چگونه محیط آموزشی را به کانون مشارکت دانش آموزان بی انگیزه تبدیل کنیم؟

در نظام های آموزشی معاصر، پدیده «بی انگیزگی تحصیلی» فراتر از یک افت عملکردی، به یک بحران ساختاری در تعاملات میان فردی تبدیل شده است. این پژوهش با هدف تدوین یک الگوی جامع جهت تحول محیط آموزشی به کانونی برای مشارکت دانش آموزان بی انگیزه صورت گرفته است. روش پژوهش بر اساس رویکرد تحلیل توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر نظریه «خودتعیین گری» (SDT) دسی و رایان استوار است. نتایج پژوهش نشان می دهد که بی انگیزگی نه یک نقص درونی، بلکه پیامد گسست میان «ساختار سخت گیرانه آموزشی» و «نیازهای روانی دانش آموز» (خودمختاری، شایستگی و ارتباط) است. این مقاله با فراتر رفتن از راهکارهای سنتی، الگوی «محیط یادگیری توزیع یافته» را پیشنهاد می دهد که در آن مدیریت کلاس از حالت اقتدارگرا به مدل «تسهیل گری هم افزا» تغییر می یابد. یافته ها تاکید می کنند که پیوند میان «آموزش مسئله محور» (PBL) و «ارزیابی های تکوینی مبتنی بر بازخورد سازنده»، منجر به احیای عاملیت فردی در دانش آموز می گردد. خروجی این پژوهش ارائه راهبردهای عملیاتی برای دبیران و سیاست گذاران جهت بازآفرینی کلاس های درس به عنوان فضاهای«خلاق محور» و «پایدار» است که در آن انگیزه، محصول طبیعی فرایند یادگیری معنادار محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، عاملیت دانش آموز ، امنیت روانی ، یادگیری مسئله محور (PBL)